Een zoveelste race op het altijd prachtige Spa-Francorchamps beloofde voor mij een goede proef te worden wegens serieuze minimale oefeningen. Ik had immers een dag daarna de laatste ronde van het GT-open seizoen op de kalender. Ervaring zou moeten worden meegenomen en dat was dus de uitdaging en dan ook nog eens presteren met redelijke druk in het Frans georganiseerd ‘wereldkampioenschap’ lange afstand racen.
Eigenlijk zou het gaan regen, maar het weer had andere plannen en dus viel onze voorbereiding in het water. Niet letterlijk natuurlijk. En de mijne was cruciaal want ik was de enige van drie teamgenoten die de zaterdag voor de race nog een race moest rijden, de laatse race in het GT-Open seizoen. Daar moest vooral de voorbereiding in, aangezien het een solo sprint race is. Op Spa-Francorchamps moest het niet alleen van mijzelf komen, maar ook vanuit teamgenoten Julian van Beul en Sam Graanboom. Daarbij is het Belgische circuit bijna te vinden op elke kalender, een goede kans om mijn ervaring te testen dus.
Twee keer twee uur rijden, vier stints in totaal dus twee keer een dubbele stint. Oorspronkelijk zou ik kwalificeren, aangezien ik het beste van de drie in de regen kan rijden na de oefensessies met het team. Het was droog dus kwalificeerde Graanboom. Hij zou als 5de de race startte en meteen vijf stints achter elkaar plakken. Hij gaf me de Mercedes GT3 bolide over op plek 4, maar de missie was handhaven en uit de muur blijven.
“Go go go!!!” Hoorde mijn engineer roepen toen de virtuele pitstop klaar was. Daar reed ik dan, in p4. Niet al te voorbereid, maar wel rijdend met ervaring in mijn rugzak. Stints gaan snel op Spa-Francorchamps, een rondje is dik 2 minuten en 16 seconden, dus je bent ook langer gefocussed omdat je je in principe minder snel gaat vervelen over eenzelfde rondje. De snelheid zit er goed in, ik verdedig in mijn eerste ronde een Mclaren die ik achter me moet houden, hij maakt een fout en dus wordt ik verlost van het kijken in de achterspiegel. Ronde na ronde tik ik af zonder al teveel te verliezen op de auto’s voor mij. Ik verlies toch een positie tegen het einde van mijn tweede stint. Er gebeurd verder helemaal niets en in een endurance race is dat helemaal niet zo erg. Julian van Beul neemt het stuur voor een stint over, waarna ik de auto weer overneem in p4. Ik verlies die vierde plek uiteindelijk, maar weet hem weer terug te winnen, weer tegen het einde van mijn laatste dubbele stint. Een safety car zorgde er nog voor dat ik iets eerder naar binnen kan, maar dat was het dan ook wel. Weer neemt van Beul het stuur over een kans op een podium plek is zeker met zijn snelheid erg aanwezig.
Toch kan je alles nog zo goed doen, anderen om je heen moeten dat ook. Van Beul wordt totaal onnodig van de baan gereden door een onoplettende hypercar, wat er voor zorgt dat we met maar liefst twee rondes achterstand, achter komen te staan, gelukkig zijn er safety cars en weten Van Beul en Graanboom in de laatste 2.5 uur die nog resteerde terug te komen naar een knappe zevende plek. Het had beter gekunnen, maar ook heel veel slechter. De focus bij mij lag al niet meer bij Spa-Francorchamps. Bewijzen was noodzaak in de laatste ronde van het GT-Open kampioenschap die verreden zou worden op Silverstone.
