Het had niet ironischer kunnen zijn. Uitgerekend op mijn slechtst presterende baan, met onvoldoende voorbereiding door een overvolle studieweek, strijd ik om kampioen te worden in het GT-Open sprintkampioenschap. Niet dat ik dacht dat ik ook maar een greintje kans maakte, daarom legde ik mezelf zeker geen druk op. Maar vaak genoeg bepaal je niet zelf of je wint of niet. Zoals GT3-legende Richard Lietz ooit zei: “Jij hebt geen controle over wie er wint of wat er gebeurt. Dat doet het circuit.”
Je kwalificeert je toch echt zelf, maar net als de vorige keer ging het niet van een leien dakje. Plek 21 in het algemeen klassement en 4e in mijn klasse. Een regelrechte ramp, vooral veroorzaakt door een werkelijk dramatische laatste sector in mijn snelste ronde. “Geen druk.” zei ik tegen mezelf terwijl ik een diepe adem uitblaas. Die was er ook niet, titelrivaal Yoan Neshev had een straatlengte voorsprong aangezien hij 12 posities voor mij kwalificeerde. Ik moest hopen op een mirakel wilde ik nog sprint kampioen worden.
Ik stamp mijn rechtervoet omlaag terwijl ik een raket exit uit de eerste bocht probeer te krijgen, ik zie nog drie auto’s eindigen in de barriere, maar ik concentreer mij vooral op teamgenoot Marvin Bar voor mij. Ik haal hem en een Mercedes in door een gewaagde actie in bocht 2. We hebben nog niet eens 40 seconden gereden en de eerste safety car wordt al geroepen. Tijd om te kijken waar ik sta. “P3 in klasse, ik mis iemand.” Het drong helemaal niet door dat ik ineens kans maakte op het kampioenschap. “Neshev? Neshev ligt eruit! Holy F** ik kan kamp-.” Net voordat ik mijn zin kon afmaken, werd ik onderbroken door teamgenoot Ryan van de Grijp die eerste algemeen stond: “Ik weet het, concentreer je en blijf kalm.” Duidelijke instructies.
Ik dacht dat ik aan plek 3 niet genoeg had, ik zou plek 2 moeten finishen wil ik Yoan Neshev inhalen in het klassement. Ik rij een ronde dicht achter Michael Teichmann die ik dus zou moeten inhalen. Ik mis de apex van bocht een met nog 15 miuten te gaan. Ik zie teamgenoot Marvin Bar met zijn lichten knipperen terwijl hij dichterbij komt. “Mooi, hij blijft achter me.” Integendeel, met een gat van drie tienden plaatst hij zijn auto roekeloos naast de mijne. Ik zat al op mijn lijn en stuurde licht naar rechts, wat de natuurlijke lijn voor bocht 2 is, ik moest daarom zelfs uitwijken. Ik verlies de positie en vloek van verbazing, zeker omdat ik roekeloos wordt ingehaald door een teamgenoot. Marvin had alle audio in de chat geblokkeerd en wist dus daarom niet dat ik voor een kampioenschap strijdt. Ik pak mijn moed weer op terwijl mijn hart maar eens sneller op en neer raast. Marvin weet Teichmann in diezelfde bocht in te halen weliswaar een ronde later. Dat geeft mij een gelegenheid om hem op te volgen. En dus sta ik weer p3. Bär gooit zijn audiokanalen eindelijk open en ik vertel eens goed dat ik voor een kampioenschap aan het strijden ben. Hij laat me voorbij en dus sta ik op plek 2. En daar blijf ik ook. Ik kom opgelucht over de lijn met een vuist lichtelijk in de lucht. Ik claim mijn eerste kampioenschap op iRacing. Dan wel in een PRO/AM kampioenschap, die ik zoveel probeer te negeren als ik kan, mijn ogen zijn meer gericht op het algemene resultaat. Maar ik mag desondanks trots zijn dat ik het kampioenschap pak.
De feature race eindig ik ook als twaalfde, de plek waar ik wist te starten. Dat had beter gekund door een touche met Stijn Handgraaf waardoor ik mijn voorbumper verloor. De Ford Mustang kreeg een vijf seconde straf voor ‘moving under braking.’ Echt super tevreden kan ik niet zijn, desondanks de gelimiteerde voorbereiding, maar er staat nog een race op het programma. Silverstone dient als afsluiter voor het GT-Open kampioenschap. Zoals ik zei in het interview na de race op Sebring: Ik ben ontzettend gemotiveerd om het beste resultaat neer te zetten.” En dat is ook wat ik samen met de rest van het team ga doen in de laatste race van het seizoen.
Bekijk de hele race hier:
